Książka: Zniewolone dzieciństwo: Ukryte źródła tyranii

Dziecko wychowywane w atmosferze terroru fizycznego i psychicznego zostaje bardziej okaleczone i należy mu się większe wpółczucie niż więźniowi obozu koncentracyjnego. Tak twierdzi Alice Miller. Dlaczego? Bo jeniec wie, że cierpi, wie, że wyrządza mu się zło i ma prawo nienawidzić swoich oprawców. Dziecko ma natomiast wierzyć, że zło, które je spotyka, dzieje się dla jego dobra, po to, by "wyrosło na ludzi", a okazywanie buntu i złości jest zakazane. Za wychowanie należy się przecież wdzięczność...

Alice Miller jest psychologiem, mieszka w Szwajcarii, gdzie przez ponad dwadzieścia lat prowadziła własną praktykę terapeutyczną. Napisała 10 książek, przetłumaczonych na 25 języków, spośród których "Zniewolone dzieciństwo" oraz "Dramat udanego dziecka" (wyd. pol. 1995) przyniosły autorce światowy rozgłos i stały się bestsellerami. W Polsce ukazały się także jej "Mury milczenia" (1991), wydane po raz drugi w 1995 r. pt. "Pamięć wyzwolona".

W "Zniewolonym dzieciństwie" Alice Miller demaskuje mechanizm przemocy obecny w metodach wychowawczych stosowanych wobec naszych rodziców i dziadków (tzw. czarna pedagogika), który również dziś nie budzi wątpliwości w wielu krajach świata.

Analizując dzieciństwo pewnej narkomanki (Christiane F.) pewnego przywódcy politycznego (Adolfa Hitlera) i pewnego dzieciobójcy (Jürgena Barstcha), którzy jako dzieci padli ofiarą niegodziwości i licznych upokorzeń, autorka kreśli sugestywny obraz zniszczeń, jakich dokonuje w człowieku przemoc, i wynikających stąd zagrożeń społecznych.


"Póki cała ludzka społeczność nie zda sobie sprawy z faktu, że codziennie popełnia się niezliczone morderstwa duchowe na dzieciach, morderstwa, od których skutków cierpieć będzie cała ludzkość, będziemy błądzić w ciemnym labiryncie - mimo wszystkich podejmowanych w najlepszej wierze planów rozbrojeniowych". (Alice Miller)

[Wydawnictwo Media Rodzina, 2004]