Dodany: 2011-02-09 00:31|Autor: misiak297

Czytatnik: Misiakownik

9.02.2011 "Świat według psa" i nie tylko...


Nigdy nie sądziłem, by mogły mnie zainteresować książki o zwierzętach. O ileż bardziej wolę zawikłane ludzkie historie, trudne życiorysy, piętrzące się problemy codzienności człowieka! A jednak od jakiegoś czasu sięgam po historie o zwierzętach i jestem nimi zachwycony. Zwierzęta łagodzą obyczaje, a z tych książek emanuje niekłamane ciepło. Cudownie czytało mi się o losach Homera, autentycznego kotka z usuniętymi gałkami ocznymi, który trafił pod opiekę dobrej, odpowiedzialnej osoby. A teraz jedna recenzja Engi wystarczyła, żebym stwierdził, że książkę Świat według psa: Opowieść jamnika Bolka (Sumińska Dorota) muszę przeczytać jak najszybciej. Dzięki uprzejmości Engi, książka szybko znalazła się w mojej skrzynce, a ja znalazłem czas na jej przeczytanie.

Od pierwszych stron, ba, od pierwszych zdań pokochałem tego cudownego jamnika o imieniu Bolek, który jest narratorem opowieści o swoich losach. Nie jest to autentyczna historia, ale myślę, że Dorocie Sumińskiej udało się wspaniale oddać psychikę psa i przełożyć ją na język ludzki. Bolek okazuje się wyśmienitym gawędziarzem, który – jestem pewien – zjedna sobie każdego czytelnika. Jego proste spojrzenie na życie, nieustanne zdziwienie światem i człowiekiem, urocze poczucie humoru czasem zaprawione ironią, a wreszcie szczere mówienie o swoich uczuciach sprawiają, że wobec tego uroczego stworzonka nie można pozostać obojętnym. (O)Powieść ta obfituje w szereg zabawnych obserwacji dotyczących zarówno ludzkiej jak i psiej natury. Mnie osobiście na łopatki rozłożył taki fragment, znaleziony podczas pierwszego wertowania książki – jak to mam w zwyczaju:

„Zaczęło mi burczeć w brzuchu. Zjadłbym coś. Zeskoczyłem z kanapy i podreptałem do kuchni. Irma kończyła zmywać.
- Zjadłbyś coś? – Ona czyta w moich myślach! Dała mi biały ser z jajkiem. Lubię jajko, ale ser nie za bardzo. Zjadłem wszystko, aby nie robić jej przykrości. – No i co, piesku? Idziemy spać? A może posiedzimy przed telewizorem? Nie, opowiem ci jeszcze o moim Władku. Chcesz?, pooglądamy zdjęcia. – Kto poogląda, ten poogląda. Ja powącham” (s. 29)

I może jeszcze taki fragmencik na spróbowanie. Bolek obserwuje przygotowania pokoju dziecinnego (jedna z bohaterek jest w ciąży) – i ciągłe zastanawianie się nad urządzeniem wnętrza:

„Czy firanki białe, a może różowe? A może ściany na niebiesko? I tak w kółko. Na moje szczęście nikt nie pytał mnie o coś tak nieważnego jak kolor. Dla mnie to czysta abstrakcja. Gdyby zapytali o zapach, to rozumiem. Wybrałbym smażone masło z lekką rybią nutką. A może wędzonka? Trochę tego i trochę tego. Żyć nie umierać w takich woniach” (s. 80).

Powiem Wam, że ta historia – podobnie jak historia o kotku Homerze – wyzwala we mnie mnóstwo ciepłych uczuć, często nie wiem sam czemu się wzruszam aż do całkiem miłych łez. Po prostu pokochałem tego uroczego Bolka tak, jakby był moim zwierzątkiem. Wcześniej takimi uczuciami obdarzyłem Homera z powieści Gwen Cooper. Wiem, że pewnie kotu Dawneyowi (z książki Vicky Myron i Brutta Wittera) poświęcę równie wiele ciepłych uczuć, kiedy tylko w końcu się za tę książkę zabiorę. A jednak takie uczucia mają też swoją drugą stronę. Do łez – tym razem bezsilności i rozpaczy – doprowadzają mnie historie, które co rusz słyszę w mediach. Zwyrodnialcy katują zwierzęta. Pies z urwaną głową. Kotka rzucana przez dziecko o meble. Spalony kot. Ledwo ocalony z płonącego kojca psiak. Wilczur będący ofiarą niedoszłego samobójcy. Serce mi się kraje. Do dziś żałuję, że widziałem zaledwie kilka sekund z migawki, w którymś z programów, kiedy kilkulatek pod okiem starszego brata katował biednego kota. Jestem bezsilny wobec takiego okrucieństwa. Tym bardziej, że zwierzęta zazwyczaj nie mają jak się bronić.

I jeszcze fragment psiej filozofii Bolka:

"My nie umiemy się modlić tak jak ludzie. Nasza modlitwa to życie. To pochwała życia. Wy, ludzie, nie umiecie go docenić. Ciągle coś wam przeszkadza. Modlicie się o usunięcie tych przeszkód, zamiast cieszyć się tym, co macie. Minie jeszcze wiele czasu, zanim człowiek to zrozumie" (s. 233)

Ostatnio – z zupełnie innych powodów – uwiódł mnie również zbiór opowiadań Marzycielka z Ostendy (Schmitt Éric-Emmanuel). Schmitt jest jak zwykle bezkonkurencyjny – a może tylko ja mam do niego taką słabość. Fakt faktem, że te opowiadania są wspaniale skonstruowane – wyważone, pełne wielowymiarowych postaci, koncepty są ciekawe, pointy zaskakujące. Nawet gdybym miał jakieś uwagi, to zaraz je niweluję. Schmitt mnie po prostu uwodzi. Mógłbym bez końca czytać te piękne, choć czasem smutne opowiadania. Zanurzam się w ten świat, z wypiekami na twarzy śledzę koleje losu bohaterów – i pozostaję nieobiektywny z zachwytu.

No cóż, czasem obiektywizm można sobie schować do kieszeni, prawda?

(c)Wszystkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie bez zgody autora zabronione.

Wyświetleń: 4585
Dodaj komentarz
Przeczytaj komentarze
ilość komentarzy: 7
Użytkownik: margines 2011-02-09 07:53 napisał(a):
Odpowiedź na: Nigdy nie sądziłem, by mo... | misiak297
"Nigdy nie sądziłem..." - a jednak:P!

Cieszę się, że podobała się historia o Homerze (kocie) i to nie tylko tobie:)
Książka Sumińskiej "zaschowkowałem", a "Marzycielka" już siedzi w schowku:P

Lakonicznie, ale... co się będę rozpisywał na temat... kolejnej czytatki;]!
Wiadomo, że nie sypiasz to nudzi ci się:P
Użytkownik: Akrim 2011-02-09 08:08 napisał(a):
Odpowiedź na: Nigdy nie sądziłem, by mo... | misiak297
Misiaku, polecam Ci Wielkie małe życie: Wspomnienia o radosnym psie (Koontz Dean R.), książkę o Trixie, psie "który wiedział wszystko o radości życia, cierpliwości, sile uczuć i spokoju ducha..." :-)
Użytkownik: agatatera 2011-02-09 08:53 napisał(a):
Odpowiedź na: Nigdy nie sądziłem, by mo... | misiak297
Och, jakże się cieszę, że Bolek znalazł drogę do Twego serca! :) Cudowna czytatka, wzruszyłam się czytając. Widzę, że w stosunku do zwierząt i tego, co ich dotyka, mamy podobne odczucia. Dla mnie te wszystkie sytuacje pokazywane przez media są nie do pojęcia, oddalone całe lata świetlne od możliwości rozumowania mojego rozumku. Pytanie "Jak można?" nigdy nie znajdzie odpowiedzi. Ale całe szczęście akcja zawsze powoduje reakcję. I już wiele razy brałam udział w akcjach, gdzie ludzie reagowali na takie okrucieństwo. I te akcje nie były może nagłaśniane w mediach, ale jakże były pouczające i wspaniałe. Wiele zwierząt znalazło nowe domy, wiele zyskało chociażby karmę i możliwości opłacenia leczenia. I tylko to cały czas nie pozwala mi stracić wiary w człowieczeństwo ludzkie (w odniesieniu do zwierząt).Ależ się rozpisałam niekoniecznie na temat książki ;)

A co do książki - faktycznie, cudna jest :) A i fragmenty przez Ciebie wybrane są niezwykle "smakowite" :) Czytając o Bolku żałowałam, że mój pies w ubiegłym roku zakończył swe życie, a jeszcze nie mamy nowego. Tak cudnie byłoby czytać "Świat według psa" z psem koło siebie :)
Użytkownik: Marylek 2011-02-09 11:53 napisał(a):
Odpowiedź na: Nigdy nie sądziłem, by mo... | misiak297
Już się cieszę na te książkę! :)
Panią Dorotę Sumińską bardzo lubię i cenię, to mądra osoba z wielkim sercem dla zwierząt, a przy tym świetny popularyzator.

Dla zainteresowanych z Krakowa: w najbliższą niedzielę, 13 lutego, odbędzie się tam Marsz (NIE)Milczenia - pzeciwko okrucieństwu wobec zwierząt. Szczegóły tutaj: http://wiadomosci.ngo.pl/wiadomosci/620796.html, a tu strona organizatora: http://marszniemilczenia.wordpress.com/

A tutaj świetny tekst Szymona Hołowni na temat okrucieństwa "ludzi" wobec zwierząt, pod którym podpisuję się obiema rękami, a moje koty łapami i ogonami: http://www.redakcja.newsweek.pl/Tekst/Spoleczenstw​o/542445,O-psie-bez-glowy-i-ludziach--z-lipnicy.html
Użytkownik: misiak297 2011-02-09 11:59 napisał(a):
Odpowiedź na: Już się cieszę na te ksią... | Marylek
I ja też się podpisuję i ja też!
Użytkownik: agatatera 2011-02-09 13:32 napisał(a):
Odpowiedź na: Już się cieszę na te ksią... | Marylek
Ja również się podpisuję! I pozwolę sobie puścić dalej w świat.
Użytkownik: margines 2011-07-25 16:53 napisał(a):
Odpowiedź na: Nigdy nie sądziłem, by mo... | misiak297
Właśnie przed chwilą skończyłem lekturę Marzycielka z Ostendy (Schmitt Éric-Emmanuel), dosłownie POŻARŁEM tę książkę w kilka dni:)
Trwałoby to tylko kilka godzin, ale z przyczyn niezależnych ode mnie zajęło mi to AŻ TYLE czasu;]
Za to w ten sposób dłużej mogłem rozkoszować się historiami:) ...

Tytułowa "Marzycielka o Ostendy", swoim urokiem i... czymś jeszcze, nieodparcie przywodziła mi na myśl Nocny pociąg do Lizbony (Mercier Pascal (właśc. Bieri Peter)):)

Ostatnia... w całości ZASZOKOWAŁA MNIE!
Szczegolnie ostatnie słowa.
Legenda
  • - książka oceniona przez Ciebie - najedź na ikonę przy książce aby zobaczyć ocenę
  • - do książki dodano opisy lub recenzje
  • - książka dostępna w naszej księgarni
  • - książka dostępna u innych użytkowników (wymiana, kupno)
  • - książka znajduje się w Twoim schowku
Patronaty Biblionetki
Biblionetka potrzebuje opiekunów
Recenzje

Użytkownicy polecają:

Redakcja poleca: