Dodany: 2022-01-10 23:55|Autor: KrzysztofOpiekun BiblioNETki

Czytatnik: Zapiski

2 osoby polecają ten tekst.

Oblicza współczesności


Kiedy Harry stał się Sally: Przemyślenia w czasach transpłciowości (Anderson Ryan T.)

080122
Ryan T. Anderson jest filozofem, dziennikarzem i prezesem amerykańskiego Centrum Etyki i Polityki Publicznej, prywatnego stowarzyszenia zajmującego się propagowaniem tradycyjnej moralności. Jest też pisarzem. Jego książka „Kiedy Harry stał się Sally” była, jak gdzieś czytałem, sprzedawana przez Amazon, do czasu wycofania się korporacji z jej dystrybucji. Właśnie ta wiadomość zwróciła moją uwagę na książkę.
Kupiłem ją nie tyle dla poznania ideologii gender i transpłciowości, bo wystarczy mi tych strzępów informacji, które docierają do mnie mimo chęci i wbrew zasadzie dozowania niektórych informacji, co dla poznania mechanizmów jej funkcjonowania i sposobów osiągnięcia tak wielkich wpływów. Wiadomo, że w miliardowym mrowisku każda idea znajdzie zwolenników, ale też wiadomo, że aby uzyskała znaczną siłę polityczną, muszą być spełnione pewne warunki. Jakie one były w przypadku gender i transpłciowości? Od razu napiszę, że dowiadując się dużo, akurat takich informacji wiele nie znalazłem. Potrzebna byłaby porządna praca socjologa.
Autor zajmuje się ruchem transpłciowości w Stanach Zjednoczonych, opisując poglądy ideologów i ich przeciwników, do których sam się zalicza. Wyjaśnia, posiłkując się cytatami, status quo i jego skutki, wskazując na feminizm jako praprzyczynę ideologii gender i transpłciowości.
Wypada w takim razie napisać o dalekiej drodze, jaką przeszedł feminizm od walki o pełną równość kobiet, do obecnego kształtu ruchu transpłciowości. Książka daje wyobrażenie o tym, jak wiele na tej drodze zagubiono.
Warto jeszcze napisać o wzmiankowanej przez autora eskalacji stanowisk ideologów. Wymownym przykładem jest zmiana w nazywaniu osób transpłciowych: wcześniej pisano o mężczyznach uznających się za kobiety, ale później stwierdzono, że tacy ludzie po prostu są kobietami. Wśród ideologów wypracowany został związek między radykalnością twierdzeń i żądań, a uznawaniem ideologii za bardziej postępową i moralniejszą, co przypomina licytowanie na aukcji: im więcej kategoryczności, tym więcej nowoczesności.
Niewątpliwie swój udział mają media i wyjątkowo wyraźna obecnie u ludzi skłonność do przyjmowania poglądów wyłącznie z powodu ich popularności, zwłaszcza jeśli mają przypięte wielkie etykiety takie jak postęp, swoboda, brak ograniczeń, wolność czy samostanowienie. Teraz poglądy przyjmuje się nie po dogłębnym zapoznaniu się z nimi, nie na podstawie wiedzy i przemyśleń, a z powodu mody, konformizmu i pragnienia bycia trendy.
Co jednak wypchnęło tę ideologię na szczyty wpływów tak wielkich, że sięgających rządów stanowych i administracji federalnej w USA? Dlaczego rozlała się na pół świata? Dlaczego wielkie korporacje, jak Google czy Facebook, tak mocno są zaangażowane w jej popieranie? Przecież nie z powodu konformizmu, skoro same mogą kształtować opinie ludzi, co często robią. Czy jest im to na rękę? Służy zwiększeniu ich wpływów?
Przyznam się tutaj do nieco wstydliwej (w moim rozumieniu) myśli, która odpychana wraca niczym bumerang: korporacjom ta ideologia jest potrzebna, ponieważ odciąga uwagę ludzi od spraw naprawdę ważnych. Nie wiem, jakich. Czasami odnoszę wrażenie stania świata przed wielkimi i głębokimi przemianami.
Daje się zauważyć pewną prawidłowość w wielkich procesach społecznych. Cóż stało się ze szlachetnymi ideałami Jezusa z Nazaretu, co ze słusznymi przecież lewicowymi żądaniami równości społecznej oraz godziwych warunków pracy i życia ponad sto lat temu? Czy ideologie gender i transpłciowości nie wykazują pewnych podobieństw w swoich przemianach do tamtych idei?
Wracając do książki przyznam, że lektura pozwoliła mi znacznie pogłębić wiedzę o ruchach transpłciowości oraz uświadomić sobie skalę zagrożeń i wielkość niepokojących przemian kulturowych.
>>Ostatnie doniesienia medialne doskonale ilustrują kulturowy regres w ocenie realiów dotyczących różnic płci.<<
To jeden z wniosków, do których i ja doszedłem niezależnie od autora, co wcale nie świadczy o mojej wnikliwości. Trudno o inny pogląd po zapoznaniu się tą ideologią. Na poparcie tych słów wkleję tutaj swoją perełkę, wyjątkowy cytat doskonale potwierdzający wniosek.
>>(…) prokurator generalna Loretta Lynch zasugerowała, że uzależnienie dostępu do danej łazienki/toalety lub szatni od przynależności do konkretnej płci biologicznej jest tak samo odrażające, jak uzależnianie takiego dostępu od kolory skóry.<<
W związku z regresem kulturowym wspomnę jeszcze o prawach obowiązujących w niektórych stanach USA, w myśl których leczenie psychiatryczne dysforii płciowej może być uznane za nielegalne, w przeciwieństwie do chemii i skalpela używanych wobec młodych ludzi, nierzadko nieletnich. Warto zastanowić się chwilę nad wymową tych praw i ich skutków. Także o przemianie idei Hipokratesa.
Skoro zamieściłem pierwsze cytaty, powinienem wyjaśnić, że wszystkie są wyróżnione znakami >><<. Słowa poza nimi są moje. Nierzadko wewnątrz znaków cytatów są jeszcze cudzysłowy. Są one oryginalne, to znaczy użyte przez autora z powodu cytowania słów innych osób. W kilku miejscach zamieszczam w nawiasach wyjaśnienia, dodając KG – moje inicjały. Czasami pomijam część zdania, miejsce zaznaczając kropkami ujętymi w nawiasy.
W tekście książki wiele jest słów niedawno utworzonych bądź fachowych. Uznałem, że skoro ja miałem z niektórymi kłopot, to i inni mogą mieć, dlatego poniżej zamieszczam słownik. Wyjaśnienia są moje, o ile nie zaznaczyłem źródła.
– Mężczyzna (chłopiec) transpłciowy, inaczej transmężczyzna. To osoba o kobiecym ciele ale umyśle męskim, lub kobieta uważająca się za mężczyznę.
– Kobieta transpłciowa, transkobieta – osoba o męskim ciele a umyśle kobiety lub mężczyzna mający się za kobietę.
W Wikipedii podane są inne definicje:
„Mężczyzna transpłciowy to mężczyzna, któremu przypisano płeć żeńską przy urodzeniu, i który postanawia żyć w zgodzie z odczuwaną przez niego męską tożsamością płciową.” Warto zwrócić uwagę na wyrażenie „płeć przypisana przy urodzeniu”, powszechnie od niedawna używanym. Myślę, że autor definicji wie o ustaleniu naszej płci w procesie zapłodnienia, jednak tutaj pisze o chwili narodzin, ponieważ wtedy określa się płeć na podstawie zewnętrznych narządów płciowych (urodziłaś dziewczynkę!!), co – według ideologów transpłciowości – nie jest właściwe, ponieważ to sam człowiek ma zdecydować, czy jest chłopcem, czy dziewczynką. Zwraca uwagę wyjątkowa, nigdzie indziej niespotykana, moc wewnętrznego przekonania: uważam, że jestem kobietą (mężczyzną), to tym samym nią (nim) jestem. W tym wyrażeniu ukryte jest twierdzenie o wyższości przekonania nad biologią.
– Osoba transpłciowa to człowiek mający poczucie swojej płci niezgodne z płcią ciała.
– Tranzycja w ogólnym znaczeniu jest procesem przejścia z jednego stanu do drugiego. Tutaj słowo jest używane na określenie zmiany płci we wszystkich aspektach, zarówno społecznych, jak i prawnych oraz medycznych.
– Detranzycja to powrót do swojej płci pierwotnej, po jej wcześniejszej zmianie.
– Transfobia – „pojęcie obejmujące szereg negatywnych postaw, uczuć i działań wobec osób transpłciowych lub transpłciowości jako takiej.” Cytat z Wikipedii.
– Dysforia płciowa jest stanem, w którym odczuwa się dyskomfort lub cierpienie z powodu niezgodności między płcią biologiczną a tożsamością płciową.
– „Cispłciowość, lub cisseksualizm, często w skrócie: cis – spójność pomiędzy czyjąś płcią przypisaną przy narodzinach a jego tożsamością płciową; cis mężczyźni i cis kobiety to „osoby nietranspłciowe”. Cytat z Wikipedii.
– Tożsamość płciowa jest wewnętrznym przekonaniem człowieka o posiadaniu określonej płci, czasami niezgodnej z płcią biologiczną.
– Mizoginia to silna niechęć do kobiet.
– Solipsyzm: istnieję tylko ja sam, a ludzie, rzeczy, wszystko co widzę i czego doświadczam, są wytworami mojego umysłu. Cały świat i cała rzeczywistość tworzone są we mnie.
Wspomnę jeszcze o staranności autora we wskazywaniu źródeł: przypisy i adresy zajmują 40 stron. Wymowny fakt w książce nie będącej dziełem ściśle naukowym.
Niemal zawsze przepisuję ciekawe, piękne czy bulwersujące fragmenty czytanych książek; nie inaczej było przy lekturze tej książki. Nie wiedziałem jednak, że nazbiera się ich tak wiele. Cytaty starałem się posegregować tematycznie dodając stosowne informacje.
* * *
Łazienkowe boje.
W książce opisywany jest przypadek stanu Północna Karolina, gdzie wydano zarządzenie o dostępie do łazienek i podobnych miejsc głównie według płci biologicznej. Stan został za to podany ostracyzmowi prawnemu ze strony rządu federalnego oraz ekonomicznemu ze strony korporacji.
>>(…) prokurator generalna Loretta Lynch zasugerowała, że uzależnienie dostępu do danej łazienki/toalety lub szatni od przynależności do konkretnej płci biologicznej jest tak samo odrażające, jak uzależnianie takiego dostępu od kolory skóry.<<
To fragment komentarza autora: >>Jest to kwestia uwarunkowana biologią, a nie wewnętrznym poczuciem tożsamości płciowej. Oddzielne obiekty są zaprojektowane po to, by zapewnić nam prywatność w zależności od naszej budowy fizycznej.<<
>>W przypadku wspomnianych wycieczek, które wiążą się z noclegami poza domem, „szkoła ma obowiązek uszanować prywatność (transpłciowego) ucznia i nie może ujawniać, ani też wymagać ujawnienia jego transpłciowości pozostałym uczniom lub ich rodzicom”. Oznacza to, że dziewczęta nie zostaną wcześniej powiadomione o tym, że chłopiec identyfikujący się jako dziewczyna, ale który ma wszystkie typowo męskie części ciała, będzie z nimi korzystał z szatni, prysznica i dzielił pokój w hotelu. Z drugiej strony kwestie dotyczące prawa do prywatności uczniów nietranspłciowych nie są w ogóle podejmowane i zostały zdegradowane do poziomu „niewygodnej” kwestii.<<
Słowa aktywisty transpłciowości:
>>”zmuszanie osoby transpłciowej do korzystania z wydzielonej łazienki/toalety to wyraźny komunikat, że ta osoba nie jest prawdziwym mężczyzną lub kobietą, lub jest osobą przynależącą do jakiejś nieokreślonej >innej< grupy osób”. (…) „ogranicza potencjał tej osoby do zintegrowania własnej tożsamości i kwestionuje sam proces tranzycji społecznej”.<<
Dalej łazienkowe zalecenia specjalistów od transpłciowości:
>>”Każdy uczeń, który nie czuje się komfortowo dzieląc toaletę z uczniem transpłciowym, powinien mieć możliwość korzystania z innej, bardziej ustronnej, takiej jak łazienka w gabinecie pielęgniarki, przy czym uczeń transpłciowy nigdy nie powinien być zmuszany do korzystania z innych toalet, tylko dlatego, by inni uczniowie poczuli się komfortowo”.<<
W tłumaczeniu na język polski oznacza to, że jeśli dziewczyna nie zechce korzystać z łazienki razem z chłopakiem uważającym się za dziewczynę, to ona, a nie ten chłopak, powinna iść do innej łazienki.
A rodzice? Mało są ważni: >>”personel szkoły nie może ujawniać żadnej informacji, które mogą niepotrzebnie wyjawić status transpłciowy danego ucznia innym osobom, w tym jego rodzicom lub opiekunom”, z zastrzeżeniem sytuacji, gdy byłoby to bezwzględnie wymagane przepisami prawa.<<
>> wytyczne zalecają m.in. że należy używać preferowanego przez ucznia imienia i zaimków w klasie, ale już w komunikacji z rodzicami posługiwać się oficjalnym imieniem i standardowymi zaimkami określającymi jego biologiczną płeć, aby nie ujawnić im społecznej tranzycji dziecka.<<
>>Aby uzyskać dostęp do toalet i szatni zgodny z deklarowaną płcią, wystarczy, że dany uczeń jedynie zadeklaruje sprzeczność „wewnętrznego poczucia płci” z jego płcią biologiczną. (…) Innymi słowy, wybrana płeć na podstawie ustnego oświadczenia staje się faktem.<<
Z listu rodziców niezgadzających się z ideologią transpłciowości:
>>Czy zgodzimy się na sterylizację naszych dzieci, czy będziemy cierpliwie prowadzić je drogą akceptacji własnego ciała? Czy będziemy leczyć problemy naszych dzieci za pomocą podwójnej mastektomii, czy będziemy żądać od lekarzy prawdziwego remedium?<<
>>Po pierwsze, szkoły będą uczyły dzieci akceptowania ideologii, która opiera się na kłamstwie, zgodnie z którym płeć biologiczna gra drugie skrzypce wobec samozwańczej, subiektywnej tożsamości płciowej i że płeć cielesna jest zmienna lub nawet nieistotna. (…) Nieuchronnie, takie podejście obejmie wszystkie obszary funkcjonowania szkoły i wywrze głęboki wpływ na rozwijające się umysły dzieci. Na przykład dziewczęta, zgodnie z regresywnymi nakazami polityki antyprzemocowej i polityki integracji płciowej, musiałyby nazywać chłopców w swojej szatni „dziewczynami”, co skutecznie pozbawiłoby je należnych praw do wolności słowa i zachowania intymności przed osobnikami płci przeciwnej. (…) Ideologia transpłciowości w programie nauczania jest zatem uświęconym kłamstwem, kreowanym na prawdę.<<
Słowa kobiety:
>>Od ponad roku nie wchodzę do żadnej damskiej szatni. Zanim uchwalono waszyngtońskie prawo, okoliczność, w której jakiś mężczyzna pojawiłby się w damskiej toalecie lub szatni, wywołałaby natychmiastową reakcję administracji obiektu, personelu, policji i obecnych tam ludzi, aby chronić moją prywatność i zapewnić bezpieczeństwo. Teraz to już przeszłość.<<
>>(…) jeśli istnieją kobiety lub dziewczyny, które przebywając w toaletach z biologicznymi mężczyznami czują się niekomfortowo, to nie da się takiej reakcji nazwać bigoterią.<<
>>Trudniej jest udowodnić lubieżne zamiary w sytuacji, gdy prawo dostępu do obiektów przeznaczonych dla danej płci wynika jedynie ze zgłaszanej przez siebie tożsamości płciowej (...)<<

Działania ideologów transpłciowości.
>>Stał się (jeden z lekarzy zajmujących się badaniami nad tożsamością płciową – wyjaśnienie KG) celem nagonki za przekonanie, że w przypadku dzieci występuje szczególny rodzaj dysforii płciowej oraz że bezrefleksyjne zachęcanie ich do tranzycji może w dłuższej perspektywie nie okazać się korzystne dla ich dobrostanu. Za ten grzech został pozwany przez szpital (...) i osądzony w pokazowym procesie.<<
>>Jeśli jeden z czołowych światowych ekspertów w dziedzinie dysforii płciowej może być w taki sposób odstawiony na boczny tor, oznacza to, że agenda ideologiczna poważnie zagraża praktykowaniu medycyny. Nie jest to bynajmniej stabilny i spójny zbiór przekonań, lecz ideologia, która zmienia się w zależności od potrzeb politycznych. Co więcej, wszelkie braki w logicznej spójności tej ideologii nadrabiane są bezkompromisową gorliwością zwolenników.<<
>>Co więcej, klinicyści zajmujący się transpłciowością są przekonani o swojej skuteczności w rozróżnianiu dzieci „naprawdę transpłciowych” od tych, przechodzących tylko fazę, z której kiedyś wyrosną. Na podstawie podobnych stwierdzeń ugruntowały się idee zachęcające do podejmowania tranzycji w możliwie najmłodszym wieku.<<

Myśli aktywistów transpłciowości:
>>Transpłciowy chłopiec jest chłopcem, a nie dziewczynką, która identyfikuje się jako chłopiec.<<
>>(…) ludzie są takiej płci, jakiej pragną.<<
>>Z medycznego punktu widzenia, właściwym wyznacznikiem płci jest tożsamość płciowa.<<
>>(…) każda terapia, która nie jest terapią wspierającą tranzycję, jest nieetyczna.<<
>>zawsze należy zachęcać dzieci, by te zachowywały się w sposób zgodny z ich samoidentyfikacją (niezależne od tego, jaka ona jest), natomiast wszelkie próby pomagania dziecku, by zaczęło się czuć komfortowo w swoim ciele, są nieetyczne i prawdopodobnie szkodliwe.<<
>>Blokery (tutaj: specjalne substancje chemiczne – wyjaśnienie KG) dojrzewania płciowego i hormony płciowe mogą być stosowane w „najlepszym interesie dziecka”, jak twierdzą aktywiści. Ich zdaniem „działają one jak przycisk pauzy i dają młodym ludziom możliwość zgłębienia swojej tożsamości płciowej, bez doświadczania stresu wynikającego z pojawiania się trwałych, nieodwracalnych zmian fizycznych płci przypisanej w chwili urodzenia”.<<
>>Z medycznego punktu widzenia, blokery dojrzewania (…) nie szkodzą. Normalny proces dojrzewania może zostać wznowiony w dowolnym okresie życia dziecka, po ich odstawieniu.<<
>>Zgodnie z tezami z raportu CNN na ten temat z 2016 roku, tożsamość i ekspresja płciowa „mogą się zmieniać każdego dnia, a nawet co kilka godzin” (...)<<
>>Zucker cytuje jednego z ekspertów, który twierdzi, że: „Próba zmiany tożsamości płciowej dziecka wydaje się tak samo odrażająca z etycznego punktu widzenia, jak wybielanie skóry czarnoskórym dzieciom, by poprawić ich relacje społeczne wśród białych dzieci.”<<
>>posiadanie „preferencji genitalnych” jest transfobiczne oraz że „preferowanie kobiet z waginami od kobiet z penisami może być częściowo uwarunkowane wpływem cispłciowo nastawionego społeczeństwa.<<

O nielogicznościach ideologii.
>>Jeśli kategorie „mężczyzny” i „kobiety” są na tyle obiektywne, że ludzie mogą identyfikować się jako mężczyźni lub kobiety – i być nimi, to w jaki sposób płeć może być określana jako spektrum, w którym ludzie deklarują przynależność do obu płci, żadnej z nich lub ulokować się gdzieś pośrodku? (…) skąd ktoś może wiedzieć, czy „czuje się” jak płeć przeciwna, czy jak żadna z nich, a także – jak czuje się osoba mająca obie? (…) <<
>>”Skąd mężczyzna może wiedzieć, jak to jest czuć się jak kobieta?”. (…) Niemożliwe jest przecież doświadczalne poznanie tego, jak to jest być kimś, kim się nie jest. Twierdzenie biologicznego mężczyzny, że jest „kobietą tkwiącą w męskim ciele” zakłada, że ktoś, kto ma męskie DNA, męskie ciało, męskie narządy płciowe, męski mózg, musi wiedzieć, jak to jest być kobietą.<<
>>Dlaczego samo poczucie, że się jest mężczyzną (cokolwiek to znaczy) miałoby zrobić z kogoś mężczyznę? Dlaczego nasze odczucia mają determinować rzeczywistość w kwestii płci, choć w wielu innych aspektach już nie? Nasze uczucia nie są wyznacznikiem naszego wieku, ani wzrostu. (…) A co z ludźmi, którzy identyfikują się jako zwierzęta? Co z osobami zdrowymi, które identyfikują się jako niepełnosprawne? Czy wszystkie te samozwańcze tożsamości determinują rzeczywistość? Jeśli nie, to dlaczego? I czy ci ludzie powinni być poddawani terapii przekształcającej ich ciała z sposób zgodny z ich odczuciami?
>>U podstaw tej ideologii leży radykalny pogląd, że uczucia determinują rzeczywistość. Z tej właśnie idei wywodzą się ekstremalne żądania, by społeczeństwo przystało na subiektywne twierdzenia o rzeczywistości.<<
>>Dopuszczanie do sytuacji, w której każdy, kto tylko zakomunikuje, że czuje się kobietą, zostaje automatycznie za nią uznany, sprawia, że w porządku prawnym prawdziwe znaczenie słowa kobiecość zaczyna właściwie zanikać.<<
W kilku stanach USA >>uchwalono ustawy, które zabraniają placówkom medycznym stosowania praktyk, mających na celu zmianę orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej nieletnich (…) Zatem lekarz, który pomaga młodemu chłopcu w społecznej i hormonalnej tranzycji w „dziewczynkę”, nie narusza prawa, ale lekarz, który pomaga chłopcu w identyfikacji i afirmacji własnego ciała, może działać niezgodnie z prawem.<<
>>(przepisy prawa – KG) obligują także innych do ich popierania i wspierania. Nie są zatem wykorzystywane jako tarcze ochronne przed dyskryminacją, ale jako środki do narzucania obywatelom nowej ortodoksji seksualnej. Penalizują ludzi za to, że decydują się nie ułatwiać takich procederów lub w nich nie uczestniczyć (jak operacje zmiany płci), uznając je całkiem zdroworozsądkowo, za szkodliwe lub niemoralne.<<

Wypowiedzi ludzi, którzy poddali się medycznym zabiegom zmiany płci:
>>W czasie jej przeprowadzania żaden lekarz ani psycholog nie próbował mnie od tego odwieść. Nikt nie przedstawił innych rozwiązań. Nie zrobiono nic, by mnie przed tym powstrzymać.<<
>>Cari stwierdza, że nasza kultura, a w szczególności terapeuci ruchu gender, stwarzają atmosferę dyskomfortu u osób niezadowolonych z własnego ciała, przedstawiając tranzycję jako jedyne remedium. (…) Cari pragnie również, by aktywiści przestali ignorować fakt, że coraz więcej osób decyduje się na detranzycję. (…) Jestem zwykłą 22-latką z blizną na klatce piersiowej, z męskim głosem i lekkim zarostem, a to dlatego, bo kiedyś nie mogłam dać sobie rady ze świadomością, że wyrosnę na prawdziwą kobietę. Taka jest moja rzeczywistość i takie są rezultaty tranzycji.<<
>>Max krytykuje aktywistów transpłciowych, którzy „uważają, że pomysły radzenia sobie z dysforią bez udziału leków bądź zabiegów chirurgicznych właściwie nie mają sensu”. Co więcej, ich zdaniem wszelkie inne formy terapii, które nią są nastawione na potwierdzanie i wzmacnianie tożsamości płciowej odczuwanej przez daną osobę, to właściwie odbieranie jej godności.<<
>> „Czego mogę oczekiwać, gdy im powiem (lekarzom prowadzącym zabiegi zmiany płci – wyjaśnienie KG), że zdecydowałam się na tranzycję, bo prześladowano mnie za bycie lesbijką, bo przeżyłam traumę spowodowaną samobójstwem mojej mamy?”<<
Kolejna osoba:
>>Moje ciało było mi obce. Jednak moment, w którym zauważyłam z jaką nonszalancją personel medyczny traktuje ciała osób doświadczających dysforii płciowej sprawił, że wkurzyłam się na dobre. (…) Teraz wiem, że ówczesne emocje, interpretowane jako objaw dysforii płciowej, były tak naprawdę efektem długotrwałej traumy, której nigdy nie przepracowałam. Fantazjowałam więc o życiu, w którym byłabym mężczyzną. (…) Jestem pewna, że osoby poniżej 18. roku życia nie powinny mieć prawa do podejmowania decyzji powodujących nieodwracalne skutki zdrowotne. Jeśli ja w wieku 30. lat mogłam nabrać przekonania, że wszystko zacznie się układać, gdy stanę się facetem trans, a niedługo potem uświadomiłam sobie, że to był jednak błąd, to jak dać wiarę nastolatkowi, że wie co robi?<<

Jedna z przyczyn kłopotów ludzi ze swoją płcią we wczesnej młodości.
>>Moja babcia nie chciała zaakceptować tego, że byłem chłopcem, więc przebierała mnie za dziewczynkę (…) Przebieranki zaszczepiły we mnie myśl, że być może urodziłem się w niewłaściwym ciele.
Doktor zdiagnozował u niego (a był wtedy po czterdziestce – dopisek KG) „ewidentną dysforię płciową” i stwierdził, że „jedynym wyjściem przynoszącym ulgę w cierpieniu byłaby chirurgiczna zmiana płci” (…) Postanowiłem skontaktować się z „normalnymi” specjalistami, którzy nie interpretowali wszystkich zaburzeń płci przez pryzmat transpłciowości.<<

Osoby po detranzycji:
>>Jednym z wielu powodów, dla których zdecydowałyśmy się na tranzycję była trauma. Mamy za sobą straszne wydarzenia, które zniszczyły poczucie własnego ja, dlatego stworzyliśmy nową osobowość, aby dać sobie radę z tym wszystkim i przetrwać. Tym ja była nasza tożsamość: trans, męska lub genderqueer. Poddałyśmy się tranzycji, bo byłyśmy ofiarami gwałtów, kazirodztwa, bo bycie lesbijką było wystarczającym powodem do przemocy, bo zamykano nas w oddziałach psychiatrycznych, bo jedno z naszych rodziców popełniło samobójstwo. (…) traumy i mizoginia sprawiły, że pogrzebałyśmy naszą kobiecość i zdecydowałyśmy się na tranzycję. (…) Tranzycja była aktem autodestrukcji napędzanym przez lekarzy, którzy podobno „pomagali” nam odnaleźć prawdziwe ja. (…) Wiele z nas zrozumiało, że „opieka”, której doświadczyłyśmy była czymś nieetycznym, a nawet pewną formą nadużycia medycznego. (…) Nauka o akceptacji ciała i osiągnięciu z nim pełnej zgodności to skuteczny sposób na leczenie dysforii u wielu osób.<<

Zmiany sposobów leczenia dysforii.
>>Hormony zaczął przyjmować po zaledwie dwóch sesjach z terapeutą, który zupełnie nie miał pojęcia, co stało za jego przekonaniem, że byłby szczęśliwszy jako kobieta.<<
>>Moim zdaniem, problemem jest łatwość z jaką terapeuci, kierują ludzi na zabiegi tranzycji.<<

Inna osoba po hormonalnych i operacyjnych zabiegach zmiany płci pisze:
>>”Wtedy za standard uchodziło przynajmniej dwanaście sesji terapeutycznych przed podjęciem decyzji o podaniu środków hormonalnych. Teraz ten wymóg nie obowiązuje. Wiele osób zaczyna terapię hormonalną po jednej, dwóch lub trzech sesjach. To, co w przeszłości uznawano za szkodliwe, obecnie stało się systemową praktyką wśród lekarzy.” (…) Co więcej, zauważam, że werbalizowane przez was wątpliwości zagłuszane są przez docierający z zewnątrz intensywny doping, zachęcający do tranzycji, a to jest już naprawdę niebezpieczne.”<<

Medycyna i filozofia o płci.
>>Podstawą męskości i kobiecości jest rozróżnienie ról reprodukcyjnych płci. (…) Nie istnieje żadna inna powszechnie akceptowana biologiczna klasyfikacja płci.<<
>>Tak naprawdę od bardzo niedawna – i tylko w odniesieniu do gatunku ludzkiego – samo pojęcie płci stało się zawiłe i pełne kontrowersji.<<
>>Myśliciele postmodernistyczni dążą do podważenia samego pojęcia normatywności i ukrycia faktu, że istnieje pewien naturalny porządek rzeczy. Zamiast prawidłowego i zaburzonego rozwoju człowieka, mielibyśmy po prostu wielość kierunków, którymi może podążać rozwój człowieka. (…) Rozróżnienie pomiędzy prawidłowym i zaburzonym rozwojem opiera się na zrozumieniu celu i funkcji w układach tworzących organizm. (…) Nie mówi o „różnicach” w rozwoju serca. Serce, które nie pompuje dobrze krwi, nie jest „inne”, jest po prostu chore.<<
>>We wszystkich przypadkach punktem wyjścia jest akceptacja faktu, że myśli i uczucia nie są tożsame z rzeczywistością. „Psychiatrzy muszą wreszcie rzucić wyzwanie solipsystycznej koncepcji, że to, co jest w umyśle, nie może być kwestionowane” – powiada McHugh. „Zaburzenia świadomości stanowią przecież domenę psychiatrii. Ich odrzucenie oznaczałoby właściwie jej koniec.” I ma rację. Specjaliści od zdrowia psychicznego nie mogą tak po prostu wspierać pacjentów w utrzymywaniu przekonań, które akurat w danym momencie prezentują. Zamiast tego powinny wspomagać ich w akceptacji prawdy, pracując jednocześnie nas głębszymi problemami, maskowanymi fałszywymi przekonaniami.<<
>>”Zmiana płci jest metafizyczną niemożliwością, ponieważ jest biologiczną niemożliwością.” Chirurdzy nabierają coraz większej zręczności w tworzeniu i „doszywaniu” nowych narządów płciowych, ale tego rodzaju „dodatki” nie zmieniają przecież biologicznej płci pacjenta.<<
>>Krótko mówiąc, badania nad mózgiem, o których głośno w popularnych mediach, w rzeczywistości nie potwierdzają tego, co głoszą aktywiści transpłciowi. Nie ma żadnych naukowych poglądów na potwierdzenie tezy, że tożsamość transpłciowa jest uwarunkowana biologicznie. (…) Zamiast tego „dowody naukowe w przytłaczającym stopniu popierają tezę, że fizycznie i rozwojowo normalny chłopiec lub dziewczynka jest tym, kim wydaje się być w momencie urodzenia. Dostępne dowody z obrazowania mózgu i genetyki nie wskazują, by rozwój tożsamości płciowej jako różnej od płci biologicznej był wrodzony.”<<

O celach medycyny:
>>(…) czy posiadanie uczuć i przekonań, które są całkowicie oderwane od rzeczywistości, jest dobre, złe, czy neutralne? Czy powinniśmy traktować odczucia jako autentyczne i ostateczne, czy też warto postarać się zrozumieć ich przyczyny i naprawić, albo przynajmniej złagodzić ich negatywne skutki? (…) Dr. Cretella podkreśla, iż opieka nad zdrowiem psychicznym powinna kierować się normami ugruntowanymi w rzeczywistości, łącznie z rzeczywistością cielesnego ja. (…) Niestety wielu specjalistów postrzega opiekę zdrowotną, a w szczególności opiekę nad zdrowiem psychicznym, przede wszystkim jako narzędzie do spełniania żądań pacjenta.<<
>>(…) „dowód solidarności” oznaczający dawanie pacjentowi wszystkiego, czego sobie zażyczy, niezależnie od tego, czy leży to w jego najlepszym interesie, czy też nie, jest standardem postępowania dalekim od tradycji Hipokratesa.<<
>>Przekonanie człowieka, że jest kimś (lub czymś), kim nie jest, jest w najlepszym przypadku oznaką błędu myślowego, a w najgorszym – urojeniem. To, że ktoś coś myśli lub czuje, nie sprawia, że to staje się rzeczywistością.<<
>>Nie podano zasadniczej informacji, że zdecydowana większość dzieci z dysforią płciową – od 80 do 95 procent – wyrasta z niej w sposób naturalny o ile nie będzie zachęcana do zabiegów zmiany płci.<<
Dziewczyna cierpiąca na anoreksję wyznaje uporczywe, błędne przekonanie, że jest otyła. Osoba z cielesnym zaburzeniem dysmorficznym (BDD) jest głęboko przeświadczona o swojej brzydocie. Osoba z zaburzeniem tożsamości w integralności cielesnej (BIID) identyfikuje się jako osoba niepełnosprawna i czuje się uwięziona w pełni sprawnym ciele. Osoby z BIID są często tak przygnębione swoim sprawnym ciałem, że dążą do chirurgicznej amputacji zdrowych kończyn lub przerwania przez chirurga zdrowego rdzenia kręgowego. Dr Anne Lawrence, która sama jest transpłciowa, twierdzi, że BIID wykazuje wiele podobieństw do dysforii płciowej.<<
>>Jednak dostosowanie wyglądu ciała do fałszywego wyobrażenia za pomocą hormonów i operacji nie uwalnia z więzów dysforii, tak jak liposukcja (odsysanie tłuszczu – wyjaśnienie KG) nie leczy anoreksji.<<
>>Centralnym punktem debaty nad leczeniem osób z dysforią płciową jest kwestia, czy terapia powinna koncentrować się na umyśle, czy też na ciele.<<

O chemicznym opóźnianiu dojrzewania:
>>Jednocześnie aktywiści twierdzą, że efekty blokowania dojrzewania płciowego za pomocą leków są w pełni odwracalne. Takie podejście do sprawy wywraca wszystko do góry nogami, ponieważ w okresie dojrzewania właściwie każda część ciała rozwija się zgodnie ze specyfiką danej płci, a przechodzenie przez ten proces w wieku 18. lat nie może odwrócić skutków dziesięciu lat jego blokowania.<<
>>Istnieje naturalna kolejność rzeczy, w której wiele procesów zachodzi wraz z dojrzewaniem ciała, a gdy pewne zjawiska dzieją się poza nią, rozwój nie przebiega prawidłowo. Jeśli z powodu interwencji medycznej dziecko nie rozwinie pewnych cech w wieku 12 lat, to ich wywołanie w wieku 18 lat nie będzie „odtworzeniem procesu”, ponieważ sekwencja została już zakłócona. (…) „Tożsamość płciowa kształtuje się w okresie dorastania, gdy ciała młodych ludzi różnicują się płciowo i osiągają dojrzałość.” (…) Lekarze stosujący blokery dojrzewania płciowego w leczeniu dysforii płciowej bez właściwej rozwagi, przeprowadzają gigantyczny eksperyment, który nie spełnia nawet minimalnych standardów etycznych wymaganych w innych dziedzinach medycyny.<<
>>Zablokowanie dojrzewania wiąże się z ryzykiem zmniejszenia szans na zaakceptowanie swojej biologicznej płci, a tym samym zwiększa prawdopodobieństwo, że osoba poddana zabiegowi zdecyduje się na przeprowadzenie tranzycji.<<

O dzieciach.
>>Dziecko ma powierzchowne pojęcie o różnicach między płciami: chłopcy lubią się bawić w chowanego, a dziewczynki w dom. Zatem łatwo jest mu wydedukować, że: „nie lubię energicznej rozrywki, a większość moich towarzyszy zabaw to dziewczynki, mające podobne upodobania, a więc skoro lubię się bawić w dom, tak jak moje koleżanki, to ja też muszę być dziewczynką.” (…) Przebieranie go za dziewczynkę, nadawanie żeńskiego imienia, a w końcu podawanie środków blokujących dojrzewanie, a potem – hormonów płciowych nie jest rozważnym postępowaniem. Skuteczna psychoterapia powinna pomóc mu dostrzec prawdę, że wrażliwy chłopiec to zupełnie normalny chłopiec.<<
>> To prawdziwe historie dzieci, które zostały przyprowadzone do kliniki z powodu nasilonej dysforii płciowej. Gdyby zostały skierowane do innej kliniki – stosującej obecne standardy leczenia zaburzeń płci – ich rodzicom prawdopodobnie zalecono by rozpoczęcie tranzycji społecznej, a następnie podawanie blokerów dojrzewania.<<
>>Dla dzieci, wykształcenie zdrowego rozumienia własnego ciała i seksualności jest trudnym i delikatnym przedsięwzięciem (…) Ideologia transpłciowości znacznie utrudnia ten proces poprzez destabilizację tego, co David Cloutier nazywa „seksualną ekologią”. Podważa ona bowiem powszechną zgodności między płcią biologiczną a społeczną tylko dlatego, że niewielka liczba osób ma problemy z pogodzeniem się ze swoją cielesnością. „Destabilizacja normalnej zgodności ciała i duszy”, pisze Cloutier, „to pozwolenie, by wyjątki stanowiły regułę”.<<

O źródłach ideologii:
>>Feminizm pierwszej fali był ruchem mającym na celu wyzwolenie kobiet z przesadnie restrykcyjnej koncepcji płci, aby mogły swobodnie realizować się w swojej kobiecości i człowieczeństwie. Jednak z czasem feminizm przekształcił się w ruch dążący do osiągnięcia całkowitego zrównania, graniczącego z identycznością obu płci. Od przekłamanych sztywnych stereotypów, nasza kultura wyewoluowała w kierunku kolejnego błędu, choć o przeciwnym wektorze, jakim było zaprzeczenie wszelkim istotnym różnicom pomiędzy kobietami a mężczyznami.<<
>>Dekonstrukcja pojęcia płci rozpoczęła się od zanegowania biologicznych podstaw różnic płciowych. W tym kontekście niektóre pozornie sprzeczne idee okazały się mieć wspólne korzenie, a samo zaprzeczenie jest zaszłym ogniwem łączącym ruch transpłciowy z radykalnym feminizmem.<<
>>Według McCarthy’ego ideologia gender opiera się na „postrzeganiu ciała jako problematycznej granicy wolności – wolności pojmowanej jako czyste i pojawiające się z wewnątrz samostanowienie.”<<
>>Jeśli nauka nie popiera takiego sposobu leczenia dzieci, to dlaczego te „drastyczne i eksperymentalne środki” są obecnie lansowane jako norma? (…) Tam, gdzie wiedza jest szczątkowa, wkracza ideologia. Głównym napędem dla szerokiej akceptacji leczenia tranzycyjnego u dzieci jest dziś polityka. Singal stwierdza:
Najzwyczajniej w niektórych kręgach zdecydowano, że kategoryczne deklaracje dziecięcej dysforii płciowej to przejaw ich prawdziwej tożsamości i jako taki musi być respektowany. W pewnym sensie jest to zrozumiałe: przez dziesięciolecia dorosłe osoby transpłciowe musiały stawiać czoła dehumanizacyjnym przeszkodom w postaci społecznej negacji, posądzania o choroby psychiczne czy dewiacje seksualne etc. Rzecz w tym, że istnieją solidne dowody naukowe – może nie bezwyjątkowe, ale solidne – wskazujące, że dzieci nie powinny być traktowane tak jak osoby dorosłe.<<
>>Trudno oprzeć się wrażeniu, że nadrzędnym motywem promowania tranzycji społecznej, a następnie stosowania blokerów dojrzewania, jest „utrwalenie” tożsamości transpłciowej.<<

Różności.
>>(…) wysoko rozwinięte kraje wykazują największe różnice między płciami z uwzględnieniem różnych typów osobowości. Mało prawdopodobna jest zatem teza, by wyjaśnieniem tego stanu był patriarchat i władza mężczyzn. Wydaje się raczej, że „dobrobyt i równość przynoszą większe możliwości samorealizacji” (…) „Bogactwo, wolność i wykształcenie dają mężczyznom i kobietom możliwość bycia tym, kim są”.<<
Gdzieś czytałem o nadal istniejącym w Norwegii podziale na zawody tradycyjnie uznawane za kobiece i męskie, a przecież w tym kraju od wielu lat bardzo się dba o równe szanse kobiet. Wyjaśnienie wydaje się proste.
>>„Droga prowadząca dziewczynkę do kobiecości jest mniej wyboista, niż chłopca stającego się mężczyzną, ponieważ potencjał macierzyństwa wyrażony jest w sposób oczywisty w formie jej ciała”, podczas gdy chłopiec „musi stać się mężczyzną”. Rozwój fizyczny, psychiczny i intelektualny chłopca trwa dłużej, niż rozwój dziewczynki.<<
Słowa te przypomniały mi rozmowę z koleżanką w pracy. Odbyła się ponad 40 lat temu, a jej tematem było dorastanie. Moja rozmówczyni nie była osobą wykształconą, a mimo tego różnice w dorastaniu chłopców i dziewczyn widziała wyraźnie i tak jak autor. Dobrze pamiętam jej słowa, ponieważ zrobiły na mnie wrażenie. Widziała lepiej niż obecni doktorzy, którym zaślepienie, obawa o swoją karierę zawodową lub zwykły konformizm utrudnia widzenie.
>>Odpowiednie kształtowanie chłopców jest szczególnie istotne w momencie, kiedy nasza kultura – jak zauważa Esolen – zdaje się przeżywać kryzys męskości.<<
>>”Żyjemy otoczeni wygodami, o których jeszcze do niedawna najbogatsi arystokraci nie mogli nawet pomarzyć, a jednak twierdzimy, że jesteśmy zbyt biedni, by mieć więcej niż jedno lub dwoje dzieci. Prawda jest zupełnie inna: jesteśmy zbyt bogaci, aby mieć więcej niż jedno lub dwoje dzieci, zbyt pochłonięci pracą zawodową i zdobywaniem prestiżu”.<<
>>”Gdy tożsamość płciowa wygrywa, zawsze przegrywają kobiety”.<<
>>Mojego przyjaciela uznano za transfoba i cisseksistę tylko dlatego, że umawia się wyłącznie z biologicznymi kobietami.<<
* * *
Parę uwag o przekładzie na język polski.
>>(…) a niektóre badania dowodzą o niekorzystnych następstwach tych operacji.<<
>>My, integrujemy te praktyki z przepracowaniem traumy, która spowodowała oderwanie się od naszych ciał.<<
Tłumacz się nie popisał. Może miał zbyt mało czasu, a może tekst, rezultat jego pracy, jest zobrazowaniem przemian w naszym języku.
Dziwnie stawiane są przecinki, czasami i cudzysłowy, a konstrukcji z użyciem słów „że” i „które, który, których” jest tak dużo, że szybko zaczynają nużyć, a pod koniec książki nawet irytują. Wiele przykładów znaleźć można w cytatach, tutaj dodam dwa.
>>Mimo tego, że pojawiają się wstępne dowody na to, że nasilenie dysforii płciowej (...)<<
Czyż nie lepiej brzmi taka wersja?: „Mimo pojawiania się wstępnych dowodów na nasilenie dysforii płciowej (...).”
>>Byłem niezwykle szczęśliwy, że miałem okazję poprowadzić forum dyskusyjne (...)<<
„Byłem niezwykle szczęśliwy mając okazję poprowadzić forum dyskusyjne (…).”
„Że” staje się słownym wytrychem, uniwersalnym sposobem na ominięcie kłopotów z budową zdania, ale o tym może innym razem.
Dotarliście do końca tekstu? Więc gratuluję!

(c)Wszystkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie bez zgody autora zabronione.

Wyświetleń: 396
Dodaj komentarz
Przeczytaj komentarze
ilość komentarzy: 15
Użytkownik: benzmanOpiekun BiblioNETki 2022-01-11 13:19 napisał(a):
Odpowiedź na: Kiedy Harry stał się Sall... | KrzysztofOpiekun BiblioNETki
Ciekawy, choć bardzo długi tekst. Ta książka dopiero w moich planach, już kupiona, czeka na swój czas. Najbardziej mnie zachęciła do kupna jej cenzura, i to gdzie? w kraju, który rościł sobie miano kolebki wolności. Cóż, jak widać czasy mooocno się zmieniają. Książka mająca bardzo dobrą poczytność, nagle została zakazana i usunięta z list sprzedaży Amazona. Ja dowiedziałem się o niej z videofelietonów Tomasza Wróblewskiego z Warsaw Enterprise Institut, który jest także wydawcą polskiego tłumaczenia. Polecam te felietony na YT pt. "Wolność w remoncie", choć często trudne, wymagające od słuchacza pewnej wiedzy, oczytania z gęsto cytowanych filozofów, ekonomistów, socjologów, politologów, prawników, historyków itd. Cytuje wiele dzieł dotychczas nie tłumaczonych w Polsce. Nie powiem żebym się we wszystkim zgadzał z panem Wróblewskim, ale przyznam, że stara się być dosyć obiektywny w swoich komentarzach zmieniającego się świata. Ale wracam do książki. Bardzo jestem ciekaw jaki będzie jej odbiór w naszym kraju, który już raczej nie jest w większości tradycjonalistyczny czy konserwatywno-prawicowy. No i mam nadzieję, że te zmiany życia społeczno-prawnego cytowane przez Ciebie obszernie z książki długo (a najlepiej nigdy) nie staną się rzeczywistością w naszym kraju. Dzięki za fajny tekst
Użytkownik: KrzysztofOpiekun BiblioNETki 2022-01-11 22:20 napisał(a):
Odpowiedź na: Ciekawy, choć bardzo dług... | benzmanOpiekun BiblioNETki
Dziękuję, Benzmanie.
Zbiegiem okoliczności i ja dowiedziałem się o książce od Wróblewskiego. Jego wykładów słuchałem bodajże trzy razy, a poznane oceniłem dość wysoko. Faktycznie, nie rozleniwiają słuchaczy, ale to i dobrze, bo tych rozleniwiających jest aż nadto. Zauważ, że jest też podobieństwo w naszej ocenie tego kanału na You tube. Dodam jeszcze, że czasami będę tam zaglądał, ale nieczęsto. Tematyka podejmowana przez Wróblewskiego jest zbyt blisko niecierpianej przeze mnie polityki, a poza tym ton jego wypowiedzi wydaje mi się zbyt pesymistyczny. Może i ma rację, bo widać, że dysponuje naprawdę dużą wiedzą, ale jeśli zewsząd słyszysz kasandryczne krakania…
Zwolennicy gender już są u nas liczni. Zauważ, że niemal wszystkie hasła w Wikipedii związane z płcią są napisane przez wyznawców tej ideologii. Jakiś rok temu dowiedziałem się, bardzo zaskoczony, o istnieniu w naszym kraju przedszkoli, w których nie można się zwracać do dzieci w sposób tradycyjny, na przykład „chłopcze”czy „dziewczynko”, bo według właścicieli tych placówek same dzieci mają sobie wybrać płeć i nie można im sugerować wyboru.
Typowe dla tych ludzi, prawda? Nie jestem zwolennikiem obecnie rządzącego ugrupowania, ale ich oporowi przeciwko tej ideologii przyklaskuję. Obawiam się jego znacznego zmalenia lub zniknięcia po zmianie rządzących.
Po opublikowaniu tekstu pomyślałem, że warto byłoby zaznaczyć fakt wycofania się amerykańskiego Amazona ze sprzedaży książki jako oznakę cenzury – w kraju szczycącym się do tej pory wolnością wypowiedzi – ale uprzedziłeś mnie:-). Najwyraźniej ta wolność jest już przeszłością. Parafrazując słynne powiedzenie Forda o kolorach samochodów napiszę, że obecnie można mieć dowolne poglądy i oceny, jednakże pod warunkiem ich zgodności z panującą ideologią. W przeciwnym razie narazić się można na… powiedzmy, ataki słowne.
Użytkownik: benzmanOpiekun BiblioNETki 2022-01-11 23:29 napisał(a):
Odpowiedź na: Dziękuję, Benzmanie. Zbi... | KrzysztofOpiekun BiblioNETki
Lubię słuchać Wróblewskiego, ale jak wyżej, nie jestem stuprocentowo zgodny ze wszystkimi jego wnioskami, trochę uderza też, że bardzo bazuje na tym co się dzieje za oceanem i na podstawie tamtych wydarzeń interpretuje zachodzące zmiany na świecie. Ale być może ma rację, banalny przykład firmy fastfoodowej, o której jeszcze 15 lat temu w Polsce się prawie nie słyszało, były punkty gdzieś w większych miastach i tyle. A dziś są wszędzie. Najbardziej wkurza mnie, że na polskiej autostradzie praktycznie nie ma normalnej restauracji tak jak niegdyś przy drogach krajowych, tylko McD, KFC, BK, Subw itp. Ohyda. To pokazuje jak pewne trendy zza oceanu są przeszczepiane do nas.
Masz rację, polska polityka potrafi tak zmęczyć, zniesmaczyć, zohydzić życie, że wszelka wzmianka na tematy polityczne wywołuje u człowieka wymioty. Tylko z drugiej strony warto wiedzieć co się dzieje, tym bardziej, że jesteśmy już bardzo uzależnieni od UE, jeśli nie ubezwłasnowolnieni wręcz z każdym rokiem bardziej. A to oznacza, że jaki by rząd w Polsce nie był, będzie wykonywał dyrektywy PE, bez względu na to co myślimy jako obywatele. Dlatego ja nie liczę na rządy itd. bardziej mam na myśli większe dbanie o wewnętrzną (poczynając od rodziny), lokalną edukację i kultywowanie wartości bez których ludzkości już dawno po prostu już by nie było. A dzisiejsze dzieciaki czy młodzież? Sam pewnie dostrzegasz, jak łatwo ich zmanipulować a nawet zwyczajnie kupić jakąś nową technologią czy gadżetem. Ech...
[ciach]
Czasy jakie nam nastają najlepiej scharakteryzuje być może fakt, ostatnio przeze mnie odkryty, dosłownie sprzed kilku dni, że w Polsce jakoś od roku czy dwóch jest już dostępne pełne wydanie Mein Kampf Hitlera, książka na wskroś antysemicka, nawołująca do przemocy i gloryfikująca zachowania nie godne człowieka. Jeszcze dekadę temu chyba nie do pomyślenia, tak przynajmniej myślę. Ja jakieś dwadzieścia lat temu żeby kupić jedyne polskie wydanie (i to mocno okrojone) musiałem się nieźle napocić i wykosztować. Ale bardzo wtedy interesowałem się historią II WŚ więc chciałem ją mieć i poznać te chore doktryny, które doprowadziły do tej tragedii. No cóż, i tak jej nie przeczytałem, już się jej pozbyłem, a piszę o tym tylko dlatego, żeby pokazać, że idzie to wszystko w złym kierunku. Pewne książki są zakazywane, cenzurowane, a inne ponownie propagowane :-(
Pozdrawiam, i szerokości, jako także zawodowy :-)
Użytkownik: KrzysztofOpiekun BiblioNETki 2022-01-12 10:41 napisał(a):
Odpowiedź na: Lubię słuchać Wróblewskie... | benzmanOpiekun BiblioNETki
Ciekawe, czy Amazon sprzedaje Mein Kampf, skoro zrezygnowano ze sprzedawania książki Andersona...
Jesteś zawodowym kierowcą?! Ja nim byłem tak w połowie, skoro przejeżdżałem kilka tysięcy kilometrów rocznie. Ostatni raz byłem w trasie jesienią 2019 roku, a niewiele później przeszedłem na emeryturę. Akurat teraz zatrudniłem się w swojej starej firmie na kilka miesięcy, ale nie jako kierowca. Chociaż kilka dni temu przez kwadrans byłem nim: trzeba było przestawić przyczepę i okazało się, że jestem jedynym mającym uprawnienia CE. Miło było usłyszeć dźwięk widlastej ósemki scanii…
Jest kolejne podobieństwo między nami: opinia o barach typu Mac Donald’s. Firma oferująca tak kiepskie jedzenie ma swoje bary na całym świecie i jest warta góry pieniędzy. Znamię czasów? Niewątpliwie też, jak i oznaka owczych pędów, ale też wyjątkowych umiejętności ludzi zarządzających firmą. Przypomniała mi się zabawna historyjka sprzed lat: ta firma oskarżyła polskiego producenta żywności o plagiat, chodziło o przepis na kotlety. Świetnie podsumował ten fakt autor czytanego przeze mnie artykułu: nie było jeszcze USA, gdy Polacy na wiele sposobów robili kotlety, a teraz Amerykanie roszczą sobie do nich prawa wyłączności.
Nie czytam wiadomości, nie słucham radia, nie oglądam telewizorni, Benzmanie. Zupełnie nie wiem, co się dzieje – i dobrze mi z tym. Wieści naprawdę ważne w końcu i tak docierają do mnie, a te inne, znikające po kilku dniach, są plewami. Czasami zajrzę na You tube i obejrzę film z placu budowy Tesli pod Berlinem albo wybiorę coś o przyrodzie.
Kiedyś miałem nadzieję na coraz ściślejszą współpracę europejskich krajów i ostateczne ich przekształcenie w kraj federacyjny, ale ostatnio zaczynam mieć wątpliwości, czy polityka Brukseli jest najlepsza z możliwych.
Trudno jednak rozstać mi się z ideą wspólnej Europy, kraju wielkiego, spokojnego, zamożnego i prawego.
Moje poglądy dotyczące wiary i polityki nie pasują do obrazu typowego przeciwnika ideologii gender, bo i nie są z nimi w jakikolwiek sposób związane. Po prostu dostrzegam w tej ideologii niezgodności z posiadaną wiedzą na temat człowieka i jego rozwoju jako gatunku oraz jej ewidentną szkodliwość.
Użytkownik: KrzysztofOpiekun BiblioNETki 2022-01-12 10:45 napisał(a):
Odpowiedź na: Lubię słuchać Wróblewskie... | benzmanOpiekun BiblioNETki
Benzmanie, przeczytałeś uwagę Magdy z redakcji? Czy to już cenzura z powodu tematu głównego, czy jeszcze nie?
Użytkownik: benzmanOpiekun BiblioNETki 2022-01-12 11:59 napisał(a):
Odpowiedź na: Benzmanie, przeczytałeś u... | KrzysztofOpiekun BiblioNETki
:-((
Użytkownik: LouriOpiekun BiblioNETki 2022-01-12 12:07 napisał(a):
Odpowiedź na: Lubię słuchać Wróblewskie... | benzmanOpiekun BiblioNETki
Wydano "Mein Kampf", ale z bardzo obszernym komentarzem historycznym itp. Dlaczego nie miano by tego analizować, choćby po to, aby wiedzieć, jakie idee są niebezpieczne i w jakim kierunku potrafią zrakowacieć.

Polecam zresztą bardzo tę dyskusję o owym wydaniu:

www.youtube.com/watch?v=wZWjJRNiADU
Użytkownik: benzmanOpiekun BiblioNETki 2022-01-12 12:28 napisał(a):
Odpowiedź na: Wydano "Mein Kampf", ale ... | LouriOpiekun BiblioNETki
Zgadzam się z Tobą LouriOpiekun BiblioNETki, nie jestem zwolennikiem cenzurowania książek. A tę konkretną książkę kto chciał i tak mógł zdobyć, nie mówiąc już o historykach czy socjologach itd. do badań i prac krytycznych ideologii faszystowskiej. Chodzi mi tylko jakie treści tam są propagowane, i czy to będzie z odpowiednim historycznym komentarzem, czy nie, niektórzy ludzie opacznie odbiorą ten przekaz. A dodatkowo jeżeli będzie dostateczne społeczne, medialne przyzwolenie na takie treści, wielu ludzi zostanie oszukanych, ich światopogląd może zostać wypaczony. Wybacz, ale jak słyszę z różnych stron sceny publicznej nawoływania do zwalniania ludzi z pracy z tak niedorzecznego powodu jak poddanie się pewnej procedurze medycznej, ba nawet nawoływania do tworzenia specjalnych zamkniętych obozów dla takich ludzi, odbierania im praw obywatelskich - to idzie to w kierunku doktryn pana H.
Ostatnio jest w modzie powiedzenie: "Auschwitz nie spadło z nieba", w moim odczuciu wrażliwość społeczna na pewne dyktatorskie metody jest już mocno uśpiona.
Ten filmik sobie obejrzę w wolnej chwili, dzięki za link.
Użytkownik: WiadomościOpiekun BiblioNETki 2022-01-12 09:23 napisał(a):
Odpowiedź na: Kiedy Harry stał się Sall... | KrzysztofOpiekun BiblioNETki
UWAGA!
Na Biblionetce zabrania się: Rozpoczynania i/lub kierowania dyskusji na tematy stricte religijne i polityczne. BiblioNETka nie jest miejscem do rozpowszechniania prywatnego światopoglądu użytkowników. W dyskusjach należy pamiętać o tym, by forsowaniem prywatnych przekonań nie urazić uczuć religijnych ani nie deprecjonować odmiennych przekonań politycznych współużytkowników.

Bardzo proszę o zakończenie dyskusji, w przeciwnym wypadku będę zmuszona ją usunąć

/Magda
Użytkownik: KrzysztofOpiekun BiblioNETki 2022-01-12 10:52 napisał(a):
Odpowiedź na: UWAGA! Na Biblionetce za... | WiadomościOpiekun BiblioNETki
Nasza rozmowa rozmowa nie jest ściśle „polityczna”, ale dobrze, kończymy.
Użytkownik: LouriOpiekun BiblioNETki 2022-01-12 12:08 napisał(a):
Odpowiedź na: UWAGA! Na Biblionetce za... | WiadomościOpiekun BiblioNETki
Czy jeżeli omawiane są tematy polityczne poruszone w książce politycznej, to to jest dyskusja polityczna (rzekomo niedopuszczalna), czy o książce?
Użytkownik: WiadomościOpiekun BiblioNETki 2022-01-12 12:25 napisał(a):
Odpowiedź na: Czy jeżeli omawiane są te... | LouriOpiekun BiblioNETki
Niektóre wypowiedzi są krzywdzące dla niektórych osób. Dostaliśmy bezpośrednie zgłoszenia.
Zapraszam do regulaminu i bardzo proszę o zakończenie tego wątku.
Użytkownik: benzmanOpiekun BiblioNETki 2022-01-12 12:44 napisał(a):
Odpowiedź na: UWAGA! Na Biblionetce za... | WiadomościOpiekun BiblioNETki
Mogę prosić o zacytowanie fragmentu, który jak widzę został już wycięty, ponieważ nie specjalnie pamiętam co tam napisałem? Bardzo staram się wypowiadać w taki sposób aby nie urażać innych osób, więc bardzo proszę o przesłanie mi na PW tego fragmentu, jeżeli już nie może być publiczny. Poza tym jeżeli się cenzuruje czyjąś wypowiedź, powinno się podać konkretny cytat z tej wypowiedzi i konkretnie uargumentować dlaczego się to robi. Nie pisaliśmy z KrzysztofOpiekun BiblioNETki na temat konkretnych osób czy konkretnego użytkownika B-netki. Cenzurowanie tej dyskusji uważam za bezpodstawne.
Użytkownik: WiadomościOpiekun BiblioNETki 2022-01-12 12:51 napisał(a):
Odpowiedź na: Mogę prosić o zacytowanie... | benzmanOpiekun BiblioNETki
Niestety nie, nie będziemy powielać treści, które łamią regulamin i urażają niektóre osoby. Pragnę jednak podkreślić, że moja uwaga dotyczy całej dyskusji a nie tylko usuniętego fragmentu.

"Posty łamiące Regulamin mogą w każdej chwili zostać bez uprzedzenia usunięte, a konto danego użytkownika zawieszone".

Dyskusje uznaję za zakończoną. Dalsze jej kontynuowanie będzie jednoznaczne z jej usunięciem.

Dziękuję,
/Magda
Użytkownik: benzmanOpiekun BiblioNETki 2022-01-12 13:13 napisał(a):
Odpowiedź na: Niestety nie, nie będziem... | WiadomościOpiekun BiblioNETki
Kurtyna, dziękujemy Państwu :-(
Legenda
  • - książka oceniona przez Ciebie - najedź na ikonę przy książce aby zobaczyć ocenę
  • - do książki dodano opisy lub recenzje
  • - książka dostępna w naszej księgarni
  • - książka dostępna u innych użytkowników (wymiana, kupno)
  • - książka znajduje się w Twoim schowku
Patronaty Biblionetki
Biblionetka potrzebuje opiekunów
Recenzje

Użytkownicy polecają:

Redakcja poleca: