Dodany: 2019-06-10 18:10|Autor: misiak297

Książka: Inny rodzaj zła
Wilson Andrew (ur. 1967)

2 osoby polecają ten tekst.

Agatha Christie prowadzi śledztwo


"Zdaje sobie pani przecież sprawę z istnienia zła na tym świecie, prawda, moja droga? (…) I nie wolno nam pozwolić, by to zło zatriumfowało"[1].

Andrew Wilson - brytyjski pisarz i dziennikarz - zaproponował coś bardzo oryginalnego. Nie tylko uczynił Agathę Christie - niekwestionowaną Królową Kryminałów - bohaterką i narratorką cyklu kryminalnego, ale kolejne powieści wpisał w jej biografię. Zarówno w "Królowej zbrodni", jak i w "Innym rodzaju zła" fikcja mieszała się z faktami, a Wilson przedstawiał alternatywny przebieg zdarzeń. Co jest rewelacyjne i być może stanowi największą wartość tego cyklu - on odrobił lekcje. Starannie przestudiował biografię Agathy Christie. Jej powieściowa odpowiedniczka - pomijając historie, w jakich uczestniczy - jest wiarygodna.

W "Innym rodzaju zła" Andrew Wilson odwołuje się do trudnego okresu w życiu pisarki. Na początku 1927 roku, po perturbacjach ze słynnym zaginięciem i bardzo bolesnym rozwodzie, Agatha Christie zabrała córkę Rosalind i przyjaciółkę Carlo Fisher na Wyspy Kanaryjskie, gdzie zamierzała odpocząć i dokończyć pisanie "Zagadki Błękitnego Ekspresu" (powieści, której - jak przyznała później - szczerze nie cierpiała). Po podróży statkiem zakwaterowała się w hotelu Taoro na Teneryfie. To właśnie ów hotel w głównej mierze stanowi miejsce akcji "Innego rodzaju zła".

W powieści Andrew Wilsona potrzeba dojścia do siebie po przykrych przeżyciach jest jedynie pretekstem. Agatha Christie udaje się na Teneryfę z tajną misją zleconą przez brytyjskie służby specjalne. Chodzi o zbadanie tajemniczej śmierci agenta, którego ciało zostało znalezione w jednej z jaskiń. Jednak coś mocno niepokojącego dzieje się już na statku - Agatha Christie staje się świadkiem samobójstwa jednej z pasażerek. Wydaje się, że cała sprawa nie ma związku ze śmiercią w jaskini. Wkrótce ginie jeden z gości hotelowych, odpychający pisarz. Sama Agatha znajdzie się w samym środku afery. Będzie jej grozić niebezpieczeństwo.

Andrew Wilson wcale nie musi pisać "pod Agathę Christie", tego nie wymaga ów cykl. Natomiast widać, że inspiruje się klasyczną powieścią detektywistyczną, czerpie też garściami z fabuł "oryginalnej" Christie (zaczynając lekturę "Innego rodzaju zła", możemy odnieść wrażenie, że czytamy zmienioną wersję "Śmierci na Nilu"), stosuje też mechanizmy zbliżone do tych, z jakich korzystała angielska pisarka. Porównania będą nasuwać się same. Choć Wilson dobrze wczuł się w klimat epoki, a jego postaci przypominają te, które możemy spotkać w powieściach Christie, widać, że to imitacja - czasem bardziej sprawna, czasem mniej. Nie ma tu tej finezji, wdzięku, inteligencji, która cechuje większość kryminałów Agathy Christie, rozwiązanie skomplikowanej intrygi raczej nie sprawi czytelnikowi trudności. Może przeszkadzać też - a na pewno przeszkadzałaby samej Christie! - spora doza brutalności. Końcowa konfrontacja ze sprawcą zbrodni jest również cokolwiek przeszarżowana, zostawia niesmak.

Co ciekawe, sam Wilson chyba czuje potrzebę odseparowania się od nieuchronnych porównań - jak w tym dialogu powieściowej Christie z impulsywną rzeźbiarką Helen Hart:

"- Nie do wiary, że pani, autorka kryminałów, wplątała się tutaj w takie historie! To… sama nie wiem… tak niesamowite, że aż trudno oddać słowami.
- Czyżby? – starałam się nie brzmieć zbyt cynicznie.
- Historia jakby wyjęta z kart pani powieści. (…)
- Nie powiedziałabym"[2].

I rację ma tu, oczywiście, Agatha. Zresztą Helen Hart nie czytała jej książek.

Myślę, że miłośnicy klasycznych kryminałów mogą być usatysfakcjonowani - natomiast nie ma co się nastawiać na kolejną książkę w stylu Królowej Kryminałów - Wilson mówi indywidualnym głosem i to jest w porządku. Natomiast trudno oprzeć się wrażeniu, że główną atrakcją tego cyklu i tak pozostaje postać Agathy Christie - bez niej te kryminały pewnie przeszłyby bez echa.

[1] Andrew Wilson, "Inny rodzaj zła", tłum. Beata Hrycak, Wydawnictwo Bukowy Las, 2018, s. 145.
[2] Tamże, s. 249.

(c)Wszystkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie bez zgody autora zabronione.

Wyświetleń: 246
Dodaj komentarz
Patronaty Biblionetki
Biblionetka potrzebuje opiekunów
Recenzje

Użytkownicy polecają:

Redakcja poleca: